Over mij

Ver weg hoor ik muziek, ik voel mij ontspannen maar toch lopen er tranen over mijn wangen. Ik hoor iemand vragen stellen en ik geef antwoord. Het is net alsof ik naar een film kijk. “Ik zie een meisje, ze heeft net als ik rood haar en sproetjes. Er rijdt een auto de straat uit. Het meisje rent er achteraan. De auto stopt, er stapt een vrouw uit. De vrouw kijkt verdrietig, wanhopig zelfs. Het meisje huilt. De vrouw slaat haar armen om het meisje heen. Beiden willen elkaar niet loslaten maar het moet. Dan stapt de vrouw in de auto en rijdt weg. Het meisje blijft achter met haar zus en vader.”. In de verte hoor ik weer die stem. Op een afstand kijk ik nog even naar het meisje. Ze begrijpt het niet. Het is niet jouw schuld, zeg ik zachtjes tegen het meisje. Dan wordt het beeld vager en stopt de film. De stem brengt mij langzaam weer terug naar nu.

“Je bent opgebrand, uitgeput, je hebt een burn out” zo luidde de diagnose van mijn huisarts in 2015. Toen ik thuis kwam heb ik direct contact opgenomen met een coach. De scheiding van mijn ouders had er niets mee te maken, dat wist ik zeker. Mijn scheiding, de moeilijke start van mijn nieuwe samengestelde gezin, een drukke baan en een mentaliteit van goed is nooit goed genoeg. Ja, die misschien wel. De coachgesprekken hebben mij enorm geholpen. Maar het lukte mij niet om de laatste stap te maken. Het voelde alsof ik voor een soort gat bleef staan. Zo’n gat waar de kinderen bij zwemles doorheen moeten zwemmen. Ik durfde er niet doorheen. Om er achter te komen wat mij tegenhield besloot ik hypnotherapie te doen. En daar zag ik in één van de sessies een klein meisje met rood haar en sproetjes. En ja, het kleine meisje dat was ik. De vrouw in de auto dat was mijn moeder. Na al die jaren kwamen de scheiding van mijn ouders en mijn moeilijke jaren in het nieuwe gezin bij mijn vader weer voorbij. Ach, wat baalde ik daarvan. Jezelf klein en onzichtbaar maken, pleasen, je schuldig en onzeker voelen en bang te zijn om afgewezen te worden. Ik wilde het niet meer.  

“Ik voel mij altijd heel veilig bij jou. Je doet alles in goede zin en hebt geen verborgen agenda. Je bent respectvol en laat iedereen in z’n waarde. Je geeft geen opdringerige adviezen, maar adviezen die de gevoelige snaar raken, waar je over nadenkt, zodat je je eigen beslissing kan nemen.”

Nog veel te vaak lopen kinderen vast door de scheiding van hun ouders en dat raakt mij. Niets is erger voor kinderen als ruziënde ouders, ouders die gemene dingen over elkaar vertellen en hun kinderen inzetten voor hen eigen gewin. Het maakt ze verdrietig, onzeker, boos en ongelukkig. Ze gaan aan zichzelf twijfelen en voelen zich anders dan anderen. En lopen daar later vaak in hun leven op vast.

Ik wil dat deze kinderen zich weer blij en vrij voelen. Blij door ze te laten zien dat zij geen schuld hebben aan de scheiding, een scheiding iets van de ouders is, dat je van alles voelt en dat dat oké is, hoe je met deze gevoelens om kan gaan, ze helpen bij het verwoorden van wat ze graag willen of anders willen, dat ze niet anders zijn dan andere kinderen. Maar vooral dat ze zich vrij te voelen om van beide ouders te houden, zichzelf te laten zien en horen en nieuwe stappen durven te nemen.

“De eerste keer dat we bij Esther kwamen was meteen een warm welkom. Het allerfijnste was dat we gehoord werden. Geen blocnote, geen papieren maar er zat iemand tegenover ons die echt naar ons luisterde.”

“Was jij ook verdrietig toen jouw ouders uit elkaar gingen?” of “hoe deed jij dat?”. “Hadden jouw ouders ook vaak ruzie?” Kinderen stellen mij vaak dit soort vragen. Ik geef altijd eerlijk antwoord. Ze vinden het fijn dat ik écht weet waar ik het over heb. Want ook ik heb van alles gevoeld, overal aan getwijfeld, was onzeker, boos, verdrietig en heel erg teleurgesteld.

Ik luister echt, ben liefdevol en straal rust uit. Kinderen vinden dit fijn. Mijn manier van coachen is speels en creatief. Ik maak veel gebruik van prentenboeken, spellen, creativiteit, mindfulness en ontspanning. Verwacht van mij geen opdringerige adviezen. Ik heb namelijk zelf een ontzettende hekel aan mensen die mij vertellen wat ik MOET doen. Wel stel ik vragen of geef ik tips die de ander helpt de situatie en zijn gevoelens beter te begrijpen.

Helaas heb ik ook minder goede eigenschappen. Ik ben soms zo hard aan het werk anderen gelukkig te maken dat ik mezelf vergeet. Een beetje chaotisch ben ik soms ook wel. Maar ja, dat krijg je met een hoofd vol ideeën. Mijn dochter zegt regelmatig tegen mij “mam, wat ben jij toch raar.” Vind ik erg, nee hoor helemaal niet. Eigenlijk vind ik het wel een mooi compliment. Een beetje raar of anders zijn maakt het leven juist leuk!

Liefs, Esther

Gun jij jouw kind om kind te zijn? Onbezorgd, blij, vrij, speels en vrolijk? Neem dan nu direct contact op voor het maken een vrijblijvend kennismakingsgesprek!

Open chat
Hallo
Hallo, ik ben Esther. Heb je een vraag?